هادی عسگری

داستان هادی 1 علی وِ مایُش سکینَه شوات: ما می إنجومْ وا! سکینه شوات: چِند سالُ دارِم وِت واجِم، واجی نَمْوآ ! اُسمِه چی گِرتایَه؟ علی شُوات: عاشق گِرتایی ! سکینه وِ اکبِر واجَه : إیوین پورَت چِه واجَه! واجَه عاشِق گِرتایَه ! اکبِر شوات: چِه کَکَه خوریایی توییِ شیر بیرِنجْ توآ اِنجو هَگیری؟ سکینه شوات: اُسمِه کی هو؟ علی شوات: دُتویی مَمَد ، سکینه شوات: کُم ممد؟ شوات ممد پِشت وارَه ، اکبر شوات: عاشقی کی جی گِرتایی، آدِم قحطی بی؟ علی: میگِر چِشو ؟ سکینه: اُنوت نَتْ شَواگیرِفت!علی: چورا؟ سکینه: چون تو خوی اُن خو و بیاری روضایی یید.علی: یعنی تو اُنوتْ شیر دایَه ؟سکینه: نهعلی: پس می شیری مایی اُنومْ خارتَه؟ سکینه باز جی شوات نه ، علی گو گیج گِرتایَه بی شُوات: پس چوطوری گِرتَایه !؟سکینه شوات: ۶ماه بعد إز دی گو توم أُوزانا ، باغاجَتْ دلُش درد اوسَّه گو می مجبوری گِرتی خویُش یک رو إیشی شهر، شینیِم دکتر، أُو رو تُمْ هَسپارتْ وِ رُبابی ، یک رو اُن وِ توش شیر دایَه، چون دُتویی ممد جی چند باری مایُش مریض بی او وِ دُتُشُ شیرُش نَشَّدا ، هَشدایَه بی وِ رُبابی بورایی دی اُنوت ناشی گیرِفت.علی حوسابی پکر گِرتا او اکبر پوزخندی شی زِی و شوات: شانسُت جی شیریو، شیر بیرِنجعلی جی شیپیا کِم نَیارَه شوات: خب دُتویی صیفِر علی چی؟ سکینه: اُن جی شیری رُبابیشْ خارتَهعلی باز شوات: دُتویی احمِد قصاب چی؟ باز سکینه شوات: اُن جی خووُتو ، علی عصبانی گِرتا و شوات: اصلِن دُتویی تو آبادی هو گو رُبابی شیرُش ندایَه بو؟اکبِر شوات: فکر وَنَکیری، تا می ویرُمو رُبابی هِر وَچَه یی تو آبادی بیرِمبَشْ کَه یا وَچه یی تو کیچَه وَشیدی، شیگِرِفت و او سینه شُش دِتو حَلقی وَچَه کَه. سکینه شوات: حرفی وِلَکی نَزِن مِرَه ، همه وا